Tuesday, January 4, 2011

මටත් හදවතක් ඇත!!!(දෙවන කොටස)

ඒ සරසවියේ අර්බුද මතුවූ කාලසීමාවකි.පරිපාලනයේ අත්තනෝමතික තීරණයක් නිසා පන්ති වර්ජනයකට යාමට ඔන්න මෙන්නය.දිනක් මට ඇගෙන් ඇමතුමක් ලැබුණි.එය හුදෙක්ම සාමාන්‍ය දුර ඇමතුමකි.(සාමාන්‍යෙයන් මෙවන් ඇමතුම් ලැබීම මට සුලබ දෙයකි 99% ම පාහේ පරිගණක දෝශ නිරාකරණයට උපදෙස් පතා පැමිණෙන ඒවාය).
celly.preview “හෙලෝ මගේ ෆේස්බුක් අකවුන්ට් එකට මට ලොග් වෙන්න බෑ“
“ඔයත් එක්ක මොනාද චැට් කලේ?“
“මගේ නම්බර් එක ඇහුවේ “ මා කීවෙමි.මට නං ඒක ප්‍රශ්නයක් නෑ.දැන් මගේ සුපුරුදු දේශන විලාසයෙන් මා ඈට උපදෙස් දුන්නෙමි.ඒ උදෙසාම මට නැවතත් විද්‍යාගාරය වෙත යාමටද සිදුවිය.(පරිගණක ආරක්ෂණ උපක්‍රම පිළිබද මා අතිශයින්ම උනන්දු වන බැවින් මෙවන් අවස්ථා මට අතිශයින්ම වැදගත්ය).
සරසවියේ එදින සවස මහා සභා රැස්වීමකි,අපට පසු දින අර්ධ වාර්ශික පරීක්ෂණයකි!!. කාලය අපතේ නොහැරීමට අප එකග වූ නිසා එයට සහභාගි වූ නුමුත් ,
“මචං හොස්ටල් ඉන්න එපා හොස්ටල් චෙක් කරන්න එනවා“ ඉහලින් පණිවිඩයක් පැමිණුනි.
එකෙනෙහිම අප කන්ඩායමක් පොත්ද පැත්තක දමා කලිසමක් රුවාගෙන පාරට බැස්සෙමු.යන අතරමග නැවතත් මට ඇමතුමක් පැමිණියේය.
“හෙලෝ “
“****** ද කතා කරන්නේ“
“ඔව්“
දැන් අප දෙදෙනා කතා කරයි.
“මං හිතුවේ ඔයාට තියෙන්නේ මහ ගැඹුරු කටහඩක් කියල,ඒත් හරි ෆ්‍රෙන්ඩ්ලි කටහඩක් නේ ඔයාට තියෙන්නේ“ ඈ කියයි.
“අද මහ ජරා දවසක් අනේ“
“ඇයි FB අකවුන්ට් එක හැක් උන නිසාද?“
“ඒකත් එක හේතුවක් තමයි “ ඈ සිනාසෙයි.
මේ කතාබහ එදින පැයකට ආසන්න කාලයක් මහ මගදී පැවතිණි.ඒ වනවිට ගොම්මන් යාමයද පසුවී හමාරය.ඉදිරියෙන් යන මිතුරු රැළගේ ඡායාවද හිටිගමන් අතුරුදන්විය.මදක් විපරම් කොට බලන විට ඔවුන් ලග කඩේකට රිංගා රෑට ආහාරයක් සොයයි.
“ඔයා පස්සෙන් යන්නේ මුරද? “
“ නෑ ඔයත් එක්ක කතා කරනකොට මං පොඩ්ඩක් පහු උනා“ මා කීවෙමි.
මට විටින් විට දෝසමුරයක්ද ඉදිරියෙන් ගිය මිතුරෙකුගෙන් එල්ල විය.
අප දෙදෙනා ඒ පලමු වරට කතා කල දවසය එදා.ඈ පාසලේදී නාට්‍ය වලදී මගේ කටහඩ අසා තිබුණද මා ඇගේ කටහඩට මුල් වරට ඇසුයේ එදාය.අප ඒ වනවිට පාසලෙන් ඉවත් වී අවුරුදු 3කි.ඒ අතර කාලයේ සිදුවු දේ ඈ විස්තර කලාය.මා ද එසේ කලෙමි.
“ඔයා රෑට කාලද?“ ඈ අසයි.මෙම ප්‍රශ්නය මට නුහුරුය.මගේ ජීවිතයේ මගේ මව හැරෙන්නට එසේ ඇසු ප්‍රථම තැනැත්තිය ඈය.මදකට මා නිශ්ශබ්ද වීමි.
“නෑ තාම නෑ“
“ඔයා ? “
“මං කාලා ඉන්නේ “
“හරි හරි එහෙනම් කන්න මං පස්සේ වෙලාවක කතා කරන්නම් “
“බුදු සරණයි ,ගුඩ්නයිට්“
අප සමුගත්තෙමු.ඇගේ සමුගැන්මේ විලාසයද මට ඒ කාලයේ නුහුරුය.එය දෙමුහුන් වූ සුබ පැතුමකි. දැන් මා නැවතත් පියවි ලෝකයේය.
“මොන බම්බුවක්ද යකෝ කරන්නේ ? මල් කඩනව කියල ඔහොමත් කඩනවද?“
“දැං කියපං අපි කොහෙන්ද රෑට කන්නේ කියල?“
මිතුරන් මට ලුණු ඇඹුල් ඇතුව දෙහි කපයි.
“හරි හරි අපි ## කඩේට යමු “ මා කීවෙමි.ඒ වනවිටත් ඔවුන් මා වෙනුවෙන් ඉතුරු කොට තබාගත් කෙහෙල් ගෙඩි දෙක තුනකුත් පාන් භාගයකුත් තිබුණි.(මේ අපූරු සහෝදරත්වය ගැන මා අනිවාර්යෙන්ම ලිවිය යුතුය. එහෙත් එයට තව කල් තිබේ).මගින් නැගගත් බසයකින් අප අදාළ කඩයට ගොඩ වැදුනෙමු.එය ලොරි රථ රියදුරන් වෙනුවෙන්ම වෙන් වූවකි.වෙලද සැලට අවම වශයෙන් වසර හැට හැත්තෑවක් බව අප එහි හිමිකරුගෙන් දැන ගතිමු(එයි වසර සියයකටත් වඩා පැරණි වංගෙඩියක්ද තිබූ බව මට යම්තමින් මතකය).දුර ගෙවා ආවාට එහි කෑම හොදය.බඩ පුරා කෑ අප කිසිවක් නොදන්නා ලෙස නැවත් නේවාසිකාගාරයට පැමිණුනෙමු.(පැමිණි පසු අප තවත් සිද්ධියක් දැන ගතිමු අපේ නඩේ සිටි අයෙක් කැලේ පනිද්දී මාට්ටු වී තිබීමය මෑතක් වන තුරු ඔහුට ‘උතුමාණනි‘ යැයි කියා දැකපු තැන සැලියුට් ගසන ස්වභාවයක් තිබුණි එයත් තවත් කතාවකි) .එදින ඈත් සමග ගතවූ කාලය මට නිමේශයකි.සාපේක්ෂතාවාදය පිලිබද අයින්සටයින් මහතාගෙන් මාධ්‍යවේදියෙකු ඇසූ පැනය මට මතක් වෙයි.
“මහත්මයා කරුණාකර සාපේකෂතාවාදය සරලව කියන්න පුලුවන්ද“
“ඔබ තරුණියක් සමග පැයක් පෙම්බස් දොඩවන විට එය ඔබට දැනෙන්නේ විනාඩි කීපයක් විදියට, ඒත් ඔබ රත්වූ පෝරණුවක විනාඩියක් වාඩිවී සිටින විට එය ඔබට දැනෙනුයේ පැයක් ලෙසය “ එතුමා පිළිතුරු දුනි. ෴

3 comments:

Sampath Amarakoon said...

සහතික ඇත්ත ,ජීවිතේ අත්විදපු මේ වගේ අත්දැකීම් හරිම සුන්දරයි.

Lahiru said...

මේවා කවුරුහරි දැක්කොත් ආයෙත් .......?

Lahiru said...

බලාගෙන ලියපියෝ..... හික් හික්..
…වැඩේ මරු... දිගටම ලියන්න..

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

සුදු,කලු සහ අළු © 2010.