Friday, December 17, 2010

ජසයා හා ලෙන්චිනා….

පාසල් කාලය කාටත් සුන්දර කාලයක් මෙන්ම මටද එසේම විය.පාසලේදී නාට්‍ය වල රගපෑම මා කුඩා කාලයේ සිටම කලේය.ඒ සදහා අපට නඩයක්ද සිටියේය,සෑම නාට්‍යයකම පාහේ මා කොහේ හෝ මුල්ලක සිටීම එකල සහෝදර සිසු සිසුවියන්ට සාමාන්‍ය දසුනක් විය.අප නඩය සාමාන්‍යෙයන් සිංහල සාහිත්‍ය සමිති වල සභාපතිවරුන්ගේ ගැලවුම් කරුවන් වූයේය.ඒ අන් කවර හේතුවක් නිසා නොව පෙර සූදානම් කර ගත් පරිදි ඔවුන්ට අංග ඉදිරිපත් කර ගැනීමට නොහැකි වූ විට අප ව ඔවුන්ට සිහි වීමය.ක්ෂණිකව අපූරු අදහස් නිර්මාණය කල හැකි දෙදෙනෙක් අප නඩය සතු විය(අද වන විට එක් අයෙක් සීතල රටකය,අනෙකා පියාසර නිලධරයෙකි).ඔවුන් ගේ මුල් අදහසට අනුව නිර්මාණය වන නාට්‍ය අවසානයේ නතර වන්නේ ප්‍රේ ක්ෂක පිරිස සිනා සයුරේ ගිල්වමිනි.

images (1)

මතකයේ හැටියට මා උසස් පෙල පන්ති වල මුල් වසරේ අගභාගයේ දී විට යුතුය.ඒ වනවිට අපේ හැකියාවන් ඔප දැමීමට ගුරුවරුන් කිහිප දෙනෙකු ද සහය වූවේය.ඔවුන්ගේ පිහිටෙන් අප සතු වූ ජන්ම ගත කුසලතාවයන් තව තවත් ඔප විය.විශේෂ අවස්ථාවක් සදහා “ජසයා හා ලෙන්චිනා“ නාට්‍යය රග දැක්වීමට මට සිදු විය.එය මා විසින් කල ප්‍රථම අභිනයද විය.අධ්‍යක්ෂණයත් වාදනයත් සිදුකල මගේ මිතුරා අතිවිශිෂ්ඨ අන්දමින් එය ඉටු කලේය.

ඒ නාට්‍ය දර්ශනයට පෙර අවශ්‍ය කරන ඇදුම් වලින් සැරසීමට මාත්(ජසයා) මගේ මිතුරාත්(දුෂ්ඨ චරිතය රගදක්වන –අද ඔහු මැවිසුරුවෙකි)නේපත්‍යාගාරයට ගියෙමු.

“මචං මම සරම අදිනව කලිසම දණිහ ගාවට කොට කරල“ මා කීවෙමි.
“මට නං බෑ බං එහෙම අදින්න මං නිකම්ම සරම අදිනව“ ඔහු කීවේය.

ඇදුම් වලින් සැරසුණු අප දැන් නාට්‍ය රගදක්වයි.සම්පූර්ණයෙන්ම බෙර හඩට පාද හසුරවමින් කල යුතු මෙය අපූරු අත්දැකීමක් විය.ඒ නාට්‍ය යේ උච්චතම අවස්ථාවයි,එක් වනම ප්‍රෙක්ෂකාගරයෙන් හූ හඩක් නැගුණි.මෙවන් දේ සිදුවීම සුලභ වූත් මා එවන් දේ සාමාන්‍යෙයන් බලාපොරොත්තු වන දේවල් වූවත් ඒ හූ හඩ අනුක්‍රමයෙන් වැඩි විය.මගේ ඇදුමේද වෙනසක් සිදු වූ බව මට දැනුණි.තිරය පිටුපස සිටි බෙරය වාදනය කල මගේ මිතුරාත් ආචාර්්‍ය වරියත් “සරම සරම “ යැයි මිමුණුවෝය.එතෙක් මට මගේ සරම අඩක් ගැලවී යටින් තිබූ සුදු දිගුකලිසම පෙනෙන බවක් නොදැණිනි.දැන් කල යුතුව තිබෙන්නේ එක්කෝ නාට්‍යය එතැනම හමාර කිරීමය,නොඑසේ නම් සරම ඇදගෙන නැවත(කිසිවක් නොසිදුවුණාක් මෙන්)ඉතුරු ටිකද රගපා සුපුරුදු ලෙස නාට්‍යය හමාර කිරීමය.මා දෙවන විකල්පයට ගියෙමි.සාමාන්‍ය විදිහටම මා නාට්‍ය යේ අවසන් ජවනිකාවද රගදැක්වීමි.දැන් ප්‍රෙක්ෂකාගාරයේ බහුතර පිරිසකටම මගේ සරම වේදිකාව මැද්දේ ගැලවීමේ සිද්ධිය ස්වල්ප වේලාවකට අමතකව තිබුණි.බලාපොරොත්තු වූ ලෙසම අත්පොලොසන් නදත් සමග අප අචාර කොට වේදිකාවෙන් බැස ගතිමු.මේ අතර මගේ මිතුරා(දුෂ්ඨ චරිතය රගපෑ)….

“මචං හොද වෙලාවට උඹේ සරම ගැලවුණේ මගේ උනානං මං ඉදල ඉවරයි“ මැවිසුරු මොලයේ තාර්කික බව මා එදා දැනගතිමි.

0 comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

සුදු,කලු සහ අළු © 2010.